 |
 |
|
| جوهر دل را به قلم تفکر روی پوست هستی ریخته ام ... |
|
دلواره
یه روزی زد به سرم دل به دریا بزنم برم اون کوچه ی دوری که کفِش بوم نقاشی بچه های قد و نیم قد بوده ... پرامو وابکنم ... واسه قلبم بخونم ... _ دستامو زخمی کنم تامامان بازم بهم بگه : جونم ! می خوام بازم روی بوم خونه ی مادربزرگ بشینم , ستاره ها رو بشمارم صُب که شد بابادک هوا کنم توی گلدونای روی حوضشون دونه دونه گل مریم بکارم های ... بینیمو با بوی مریم سفید پر بکنم شاد و شنگول برم از پله بالا ... شعر و آهنگ بخونم ... پله ها رو بشمارم واسه ی بابابزرگ گل بیارم از لب پنجره ی رو به حیاط ببینم بابابزرگ پای قرآن با یه عینک بزرگ لباشو می جنبونه باز بهش نگا کنم ... تا منو نگا گنه نیشمو وا بکنم تا از پشت ریشای سفیدش تموم دنیارو با یه خنده بِم هدیه کنه ... _ من می خوام ... آره می خوام تو کلاغ پر غصه هارو پر کنم توی لی لی پا رو کینه بذارم سنگامو پرت بکنم سمت بدی ... توی قایم باشک و دزد و پلیس ... دیگه گریه نکنم می خوام از عمق دلم داد بزنم چشامو به آسمون زیپ بکنم تا خدامو ببینم اگه دیدمش بهش نشون می دم که چقد دوسش دارم ! 1388.6.16 |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه شانزدهم شهریور 1388ساعت 14:23 توسط ح.چهچهه |
|
|
قایق ها ... حقایق ها افسوس ... من و دریا افسون شقایق ها آری افسوس آری افسوس از این پهنه ی ناپیدا منم و قایق ها بی شمارند ولی دست نیاورده حقایق ها ... " پشت دریا شهری است قایقی باید ساخت " مدامست به ذهنم پند سهراب با نگاهم می بینم صدک قایق به روی آب حقایق کدرند ... راهی نیست . چه کنم ؟ شهرم کو ؟ چیزی نیست جز حریق شب و هیکل دریا آهنگ هوا نجوای عاشق هاست شهری باید ساخت آری ... این افسون شقایق هاست
|
|
+ نوشته شده در
شنبه هفدهم مرداد 1388ساعت 0:11 توسط ح.چهچهه |
|
|
باد طناز و طنین انداز می زند بوسه بر وسعت شهر نور آرام و سبکبال می زند از گوشه در بیرون ابرها و سایه ها کالند هنوز ... قصه خاک این است :« آسمان پهنای پر حسرت به شب دارد ...» آسمان آغاز خود را در سکوت باغ های زرد آلو بین این شب بوها ... [که خسته از تازش خوابند ] لا به لای غنچه های نیمه باز می کند هشیار ... [ می شود بیدار ] آری آری ... آسمان نجوای جانداری به لب دارد ... سلطه دیو پریشان شب میان عطر یاس و برگ های اطلسی و تمام طیف ها و رنگ ها بی شک تمام است ... غنچه ها ی زرد آفتابِ صبح , روبه سوی خورشید با صدایی که از امید تشعشع دارد می خوانند : رجز تاریکی, گرچه منحوس و سراسر آه است نباید راه را کج کرد و روی از نور برگرداند آری آری ... صبحی دگر در راه است 12.2.1388 |
|
+ نوشته شده در
جمعه بیست و نهم خرداد 1388ساعت 13:3 توسط ح.چهچهه |
|
زندگی این است ... مردی می آید پیراهن خود به زمین می سپرد و لخت و لرزان از لب صخره ی بی رحم به ابر تیره ابهام ... سپرده می شود زندگی این است ... مردی می رود سایه ها پشت سرش و تمام حرف های مرده در کنج مغز کاه اندود انسان از یاد رفته ... و لحظه های پوشالی زندگی این است شاید مردی بیاید ... شاید مردی برود ... (در سوگ عزیزی که دیدمش ... و رفت ... ) |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه ششم اردیبهشت 1388ساعت 20:23 توسط ح.چهچهه |
|
|
خاطره ... گاه ترش و گاه شیرین گاه هردو ... می چشد مرا و به زوایای زمان می کشد مرا ... کدامین صوت براق و برنده گسیخت رشته های پیوسته ی خاطراتم را ؟ خاطرات بغل بغل می آیند هریک در پی هریک گله گله ... دسته دسته گاه هم یک به یک بی پروایم من و مشتاق به درد دل قلبی خسته ... زندگی زنجیر است خاطره دانه آن ... زندگی چون صدفی بسته ... هزاران راز خفته درونش کس نمی داند که پوچ است یا که ... آری آری زندگی این است ... زندگی خاطره است ... زندگی خاطره ای ملس از شوخ ترین بازی انسان و خداست ... |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه نهم فروردین 1388ساعت 20:53 توسط ح.چهچهه |
|
|
دانم آن روز رسد که سرد و خاموش شوم درقلب زمین بی سر و بی جان و کفن پوش شوم هولم اما از قضا است که روزی برسد بروم از یاد یاران و فراموش شوم ... |
|
+ نوشته شده در
جمعه شانزدهم اسفند 1387ساعت 20:50 توسط ح.چهچهه |
|
|
دور خواهم شد روزی از شهر انسان را گم خواهم کرد چشمم را به عمیق ترین طیف رنگی رقصان در آسمان خواهم دوخت آنگاه با زوزه هایی ابلهانه به پهنای وسیع و گنگ و بی پایان شهر موج موج خواهم خندید ****************** در امتداد راهواره ی ماهی های آبی پارو خواهم زد ... گیاهی خواهم دید سبز تر از خواب های دم عید به او خواهم گفت : چند قدم تا رنگین کمان ؟ می دانم که خواهد گفت : بی کران ها مانده ای ... و من به سمت سوسوی شبتاب ها خواهم پیچید
|
|
+ نوشته شده در
شنبه دهم اسفند 1387ساعت 14:37 توسط ح.چهچهه |
|
|
ـ همدلان بهتر از جان ... با درود و سلام بسیار . برای تحکیم دوستی ها و تقویت روابط و استفاده از نظرات شما عزیزان خواهشمندم عزیزی که وبلاگ شخصی مربوط دارد به این حقیر اطلاع دهد تا با ایجاد پیوند روابط را تحکیم بخشیم . آرزومند تمام خوبی ها ... ح . چهچهه |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه دهم بهمن 1387ساعت 19:44 توسط ح.چهچهه |
|
|
ای نازنین بی نام بیا بیا و از سر انگشتان رنگینت به روی کدر ترین بوم دنیا آبی ترین روشنی رابپاش ای نازنین بی نام بیا بیا و لحظه بیافرین و زمان را بکش و از وسعت نام مبهمت پیداترین دقایق را بساز ای نازنین بی نام صدایم خشک و چشمانم خیس و قلبم رجز های بی سر و ته می سازد [ تاپ تاپ ... تاپ تاپ ] نازنینم آسمان را نمی بینم پشت این شیشه های دودی آسمانی بیافرین که تصویرت را هرشب پشت بٌعد خالکوب آسمان قاب کند ... نازنین بی نام من امشب برایت می نویسم که بدانی دنیا قهر است بامن گویی روز و شب قندیل بسته فقط لحظه های تکراری را بایگانی می کند من اما پشت هزاران هزار دیوار گچی برایت می نویسم هرچه می آید به این مغز شکسته ... نازنینم ... نازنینم بیا من تمام راه را با پای پیاده رفته ام ... انتظارت را می کشم تا بیایی و با هم جذب آرزوها مان شویم و با هر طلوع از عمق آفتاب بباریم نازنین بی نام من ...
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه هفتم بهمن 1387ساعت 22:6 توسط ح.چهچهه |
|
|
یاد دارم آن شب سرد غبار آلود را که چکاوک گفت با باد : « فکر شب ,صبح را می برد از یاد » ماه ,بی حس پشت پرچین زمان جان می داد و لحظه در لحظه زردتر از پیش, چهره می افشاند غنچه ها ,باخته رنگ عطرشان محبوس در سرد گلوی متعفن غوکی مرموز و سنگین ... چکاوک را گلویی از بغض لبریز چکاوک را دلی لبریز پاییز ... سرد و ساکت شب هنوز و چکاوک تک به روی شاخه ای از ترس می لرزد به خود نگاهش دوخته بر انعکاس چهره ی سرشار تشویشش که دیریست گندیده روی تکه آبی پلید ... چکاوک پیر و بی جان چکاوک سرد و عریان چکاوک آشنا با درد هجران ... خم کرده پا برده درون تا سرانگشتان سستش از خرده گرمایی به جا مانده از آن ایام دور لحظه ای آرام گیرد چکاوک مشق هر شب می کند راز تنهایی را [ چشم می گرداند : شب غالب و رنگ ها ناپیدا ] باد هردم چهره اش را پریشان تر از پیش می رقصاند و چکاوک می کند آرام زمزمه : کای باد . من را یاد داری ؟ [ پر هیاهو و جوشان باد ...] و چکاوک بازهم می گوید : یادت آن آسمان پاییز را نیست که باهم از سمت صبحی تازه دمیدیم ؟ [ سرمست و خروشان باد ... ] جریان گزگزی سوزان در اعماق تنش حمله شب به روح و بدنش و چکاوک دیگر حس نمی کرد بیداد شبی سرد و غبار آلود را چشم هایش زیر بار تاریکی ماه سنگین ... می خشکید و پیکرش بی جان و صبور با صدای باد شکست و در چشم شب دیده شد ... حزن شب آنگاه با نوای غوکی از هم دریده شد ... |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه سوم بهمن 1387ساعت 21:23 توسط ح.چهچهه |
|
|
... و در آن پستوی هیچستان قدیسان می نالند : آفتاب ... راه شماست و من در کنج بی آغاز راهی کج به خود لولیده ام ... هجمه پر خون افکار مهیب انس و دیو توی این شهر پر از خالی حس ناب گم شدن در کوچه ای باریک و تنگ پیچش سرد صدای انسان : [ راه دل ها ... تنگ تر ] و من همچون عجوزه زشت و بی جان در خفا ژولیده ام ناله هایی را در این پستوی غم اندود پیدا کرده ام هر یک رویانده به سویی نشانه آه ... این کجاآباد است ؟ [ چون شب افکار مرا مست صدایش کرد بارش زهر از افق های وسیع آسمان آغاز شد ... ] آفتابی نیست راهی نیست و من بازنده ی هر روز و هر شب در زمین پوسیده ام |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه بیست و پنجم دی 1387ساعت 22:6 توسط ح.چهچهه |
|
|
فردا که بیاید شاید... تنها نفس باد کنارم باشد خاک , نفرین مرا بر شکند سایه , زندان تنم را بتند شاید ... شاید به گل نسترن وحشی ... حساس شوم تنها ... خود من باشم شاید ... هم نفس بالاله و یاس شوم فردا که بیاید قدمش را نرسانده به زمین بوسه زنم بفشارم گرم شانه ی لبریز دردش را شاید صدایش را برای بلبلان نغمه زنم شاید ... شاید دانه دانه این وجودم را برویانم شاید اما ... شاید بهترین حادثه زندگی ام دیدار من و آینه من بشود ... فردا که بیاید من امیدم را در همان چشم خدا می نگرم بهار سرد سرمای تنم را در دم گرم خدا می نگرم ... فردا ... شاید بر افق های فلک رنگ بودن را به جان خسته انسان بپاشم فردا که بیاید ... شاید ... من نباشم ...
|
|
+ نوشته شده در
جمعه بیستم دی 1387ساعت 13:43 توسط ح.چهچهه |
|
|
شاخه ها سایه فکنده روی این تر چمنان در پس قصه ناموزون شب نورباران حیات در دل مه زدگان : باکی نیست ! همه نابینایند ... شاخه ها... خشم خداست پرده شب دراز تر از دایره زندگی ام و من هنوز در حیرتم ... در همین آه بلند چه سکوتی پیداست ... شاخه ها رویش تاریکی برصورت ماه اینجا سیاهی غالب سایه ها ناپیدا شاخه ها دستان بی پروای زمین صورتک های سیه داده به چشم در جوار سایه ی ماهزادگان کرده کمین باد ساینده ی شب شب روینده ی ماه ماه زاینده ی نور نور مغلوب زمین ... شاخه ها روشن تر از تاریکی بی جان من من به جا مانده از آن حادثه ناب زیر این شاخه سنگین و پلید چشم خودرا دوختم بر سایه ام لحظه های مرده از روی تنم می جهند آرام بر روی زمین وداعم با زمین ... عزایم با زمان شب اما تیره تر از آن که شاید در این دشت ساکت و کور گلی از من به جا ماند بیاساید ... پاک روید ... پاک ماند چشم هایم شاخه های تیز شب را تصویر ذهنم کرده اند : لرزش مهتاب زیباست و من هنوز در حیرتم ... در همین آه بلند چه سکوتی پیداست ... |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه یازدهم دی 1387ساعت 22:18 توسط ح.چهچهه |
|
|
پیمانه را بیاور , انگور ناب نیز هم اسباب لهو و شادی , جام شراب نیز هم بنشین دمی تو با ما , هم بر بزن دنیا را هین کن رها دنیارا , کفر و ثواب نیز هم اندر زمان فضیلت ,اندر مکان بصیرت ام در زبان رذیلت , بیدار و خواب نیز هم کشک و پنیر خوردی , جونان و شیر خوردی چون شرط اینجا بردی , گاو کباب نیز هم ساز و دهل بیاور , بر دست گل بیاور دو, لا, و سل بیاور, چنگ و رباب نیز هم عقلت بزن پای در , شو مست , شو یاوه سر کاینجا فقود عقل است , مست و خراب نیز هم گر مرگ زار آمد , ترسی مزن چهچهه بر لب بزن قهقهه , روز حساب نبز هم... ـ شعری که قبلا نیز آن را در وب دیده بودید به دلیل اشتغالم بازهم گذاشتم تا وبلاگ راکد نباشد . تا چند روز بعد دوباره باز خواهم گشت . |
|
+ نوشته شده در
شنبه هفتم دی 1387ساعت 21:37 توسط ح.چهچهه |
|
|
...آونگ می آید و می رود و سکوت چیره بر فضاست من همان آهم آرام و سرد بوسه های حیله روی پیکرم سینه ام می سوزد و نگاه تو به من آرام , زخم عمیق ترک برداشته ام را می بوسد کاش قلبم را نمی بردی ... کاش دیگر زمان هم ... جتی زمان هم تسکین دردم نیست تو اینجایی ولی نگاهت بی قلبم ... دیگر همچو مرهم نیست سینه ام خالیست پر از نبود قلبم ... و آنگاه که حماسه پر شور عشق دل ها را به کوچ احساس فرا می خواند من همه پوجی ام را به دور بردم و دلم را با عشقت تزئین کردم اما ... آری بازهم می گویم که همین چند لحظه ی مرده ی پیش عشقت را آرام و سرد ... نفرین کردم ...
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و هشتم آذر 1387ساعت 11:1 توسط ح.چهچهه |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
حرف هایم مثل یک تکه چمن روشن بود ...
من به آنان گفتم : آفتابی لب درگاه شماست که "اگر در بگشایید" به رفتار شما می تابــد ... |
| نوشته های پیشین |
|
شهریور 1388 مرداد 1388 خرداد 1388 اردیبهشت 1388 فروردین 1388 اسفند 1387 بهمن 1387 دی 1387 آذر 1387 |
| آرشیو موضوعی |
|
وصف دل عاشقانه طنز نوای یاد (قصه ها) |
|
RSS
|